Αννούλας το ανάγνωσμα, μέρος πρώτον

Ομολογώ πως σήμερα βαριόμουν αισθητά λιγότερο από τις άλλες μέρες. Η ζωή του ευγενούς είναι τόσο κουραστική που εν τέλει πλήττεις αφόρητα κοιτάζοντας τους άλλους να σε υπηρετούν. Όλα έδειχναν πως και η σημερινή θα κύλαγε εξίσου βασανιστικά όσο και οι υπόλοιπες μέρες.

Ξυπνώντας αισθανόμουν μια δαιμόνια όρεξη να δέσω τον ΛεΠλέμπ στην Κούνια του Ιούδα με υπόκρουση κάποια άρια από την Cavaleria Rusticana, αλλά ο ταπεινός (και αφόρητα άπλυτος) πληβείος μού σέρβιρε τον χειρότερο καφέ της ζωής μου με τέτοιο χαμόγελο ευτυχίας, που συγκρατήθηκα και αποφάσισα να το αναβάλλω για το απόγευμα. Ελπίζω να μαγειρέψει κάποιος άλλος το μεσημεριανό, γιατί η Σιδηρά Παρθένα που μου έφεραν προχτές είναι ακόμα εντελώς παρθένα.

Όπως και η Αννούλα. ΑΧ! Τί ήθελα τώρα και τη θυμήθηκα την Αννούλα. Ποτέ μου δεν είχα μια τόσο άχρηστη, τόσο αδαή, τόσο τραγικά και αφόρητα ιμπεσίλ, αλλά και τόσο αγνή και ποθητή γραμματέα. Όχι τίποτα άλλο, αλλά κεκεδίζει κιόλας. Πράγμα που εντελώς σχεδόν τυχαία δεν αναφερόταν στο σεβέ της. Στη συνέντευξη δε προσποιήθηκε φαρυγγίτιδα και δεν έβγαλε άχνα. Εγώ την πέρασα για υπερβολικά σεμνή καθότι δε μιλούσε, πράγμα που εκτιμάται ιδιαιτέρως στον πύργο μου, καθώς συνήθως ο μόνος τρόπος να κάνω μια σοβαρή και λογική κουβέντα είναι να μιλάω στον καθρέφτη.

Στη σύμβαση της πρόσληψης της Αννούλας δε το βασικό της καθήκον ήταν να διαβάζει βιβλία στη μαμά! Τη Μαρκησία Λουμπάγκω (Οι φίλοι τη φωνάζουν χαϊδευτικά Λούμπεν. Κυριολεκτικά φωνάζουν. Ειδικά άμα έχει τελειώσει η μπαταρία στο ακουστικό) . Εδώ και δύο μήνες η Αννούλα έχει ξεκινήσει να της διαβάζει τον "Οδυσσέα" του Τζόϋς και μέχρι τώρα έχει φτάσει στο "Οδδδδδδδδ".

Παρ'ολα αυτά η Αννούλα εκπέμπει έναν πρωτόλειο και ακατέργαστο ερωτισμό στον οποίο κάποια στιγμή δε θα αντισταθώ και θα την πασαλείψω κρέμα σαντιγύ (όχι από αυτή που φτιάχνει ο ΛεΠλεμπ. Αυτή τη χρειαζόμαστε για μόνωση στο μπάνιο της δυτικής πτέρυγας που μπάζει υγρασία).

Πρέπει να βρώ έναν ύπουλο αλλά ασφαλή τρόπο να της την πέσω και να μου κάτσει. Enfin!!! Το κέρατο της αριστοκρατίας μου το τράγιο! Πρέπει επιτέλους η συλλογή μου από παρθενικά εσώρουχα να αποκτήσει το πρώτο της κομμάτι!

Αλλά πώς; πώς; ..... πώς αγαπητοί μου αναγνώστες;

Κάθε πρότασις θα αξιολογηθεί και ενδεχομένως θα υλοποιηθεί. Σκέπτομαι δε κατόπιν διαγωνισμού και άμα τη επιτυχή έκβαση του φλέρτ, όπως σας εκφράσω την ευγνωμοσύνη μου με μια μποτίλια κόκκινο κρασί Βουργουνδίας που κατέσχεσα από το μπαρ του Φορ Σίζονς (Ο κύριος Βιβάλντι μετά από τα σαπούνια και αυτό πιστεύω πως θα μου κόψει την καλημέρα).

Ω! Ρεβουάρ!
Λε Μαρκί